Knuffelbank

Het had gesneeuwd die zondagochtend. Het Montferland lag er prachtig bij. De modder, die ontstaan was door de aanzienlijke hoeveelheid regen van de afgelopen weken was voorzien van een dun, maar op veel plekken afdoende camouflerend wit laagje. Hierdoor was het steeds opnieuw een verrassing of het glibberen of blubberen ging worden, afhankelijk van wat er zich onder het sneeuwlaagje bevond, maar ik genoot intens van mijn rit op de mountainbike door de natuur. Opeens ontwaarde ik daar, met zijn allen op dat bankje, gemoedelijk op een rijtje, wit van de sneeuw en allemaal mijn kant op kijkend: de knuffelbeesten.

image

Het was een zonderling gezicht. Ze waren allemaal zorgvuldig gepositioneerd. Een speelgoedbeest keek me aan vanuit de boom boven het bankje, een kleine knuffel gluurde tussen de planken van de rugleuning door en de rest zat keurig op een rij. Hoelang stonden die daar al? Wie had ze daar geplaatst en waarom? Mijn eerste associatie was zo’n monumentje in de berm ter nagedachtenis aan de ter plekke overleden verkeersslachtoffers. Dit betrof echter een bospad. Afgezien van wat ruiters, fietsers, wandelaars en een enkel landbouwvoertuig komt daar niet veel verkeer en dat maakte dit een nogal onwaarschijnlijke locatie voor een monumentje voor een daar omgekomen kind. Ik bedacht mij dat het dan een afschuwelijk ongeval moest zijn geweest, waarbij het kind van een paard was gevallen of overreden door een trekker. Was er hier iets akeligs gebeurd? Of was dit gewoon een overblijfsel van een spannende speurtocht? Het zou bijvoorbeeld de plek kunnen markeren waar Roodkapje door De Grote Boze Wolf was opgegeten. Geïntrigeerd door de curieus geplaatste knuffels stapte ik van mijn fiets.

In het bos wordt zo nu en dan afval gedumpt. Op mijn wandel-, hardloop-, of fietstochten heb ik tot mijn grote ergernis al vuilniszakken, bouwafval, resten van een drugslab, een bankstel en een speedboot aangetroffen. Bij deze zaken was echter altijd de rommelige haast zichtbaar, waarmee het spul van een aanhanger of uit een busje was gewerkt. Deze knuffels waren daar veel te netjes voor geplaatst en de doos of zak waar ze eventueel in gekomen waren was niet in de directe nabijheid van het bankje te bekennen, kortom, hier was duidelijk aandacht aan besteed. Hier had niet iemand zijn kamer of zolder opgeruimd en de rommel achteloos in het bos gedumpt.

Het zou kunst kunnen zijn. Ik moest denken aan het ‘wildbreien’ dat enige tijd geleden populair was, maar dan had deze kunstenaar blijkbaar niet veel behoefte aan aandacht van een publiek voor zijn werk, want het was een behoorlijk afgelegen plek. Ik heb ook gedacht aan stapeltjes stenen, schoenen in een hekwerk of slotjes aan een brug: een soort collectief ‘ik was hier’ waartoe wij mensen als passanten soms de behoefte voelen om aan deel te nemen of te creëren. Zou hier steeds door verschillende mensen in het voorbijgaan een knuffel worden bijgeplaatst? Vragen, vragen.

Er was geen aanwijzing voor de betekenis zichtbaar, geen boodschap van de maker. Het straalde iets griezeligs uit en dwong tegelijkertijd respect af. Ik wilde het niet aanraken of verstoren. De rest van mijn fietstochtje bleef ik ermee bezig, maar ik vond geen antwoorden op mijn vragen. Iemand suggereerde dat er misschien as was uitgestrooid, maar kon dat niet bevestigen. Mijn eerste gedachte dat het een monumentje was keerde echter terug en ik voelde me een klein beetje schuldig over de respectloze associatie met het verslinden van Roodkapje, die ik in al mijn onwetendheid ergens gehad had.

Ik heb er zelf ook wel eens over nagedacht: gecremeerd worden en vervolgens mijn nabestaanden vragen om met mijn as in een rugzak een flink stuk te gaan wandelen of fietsen door een natuurgebied naar keuze. Dit met de bedoeling onderweg steeds een klein beetje van mijn as te ‘verliezen’. Het hele gebied zou dan een plek worden om in gedachten even bij elkaar te zijn in de rust van de natuur, hoewel daar wat mij betreft niet daadwerkelijk as voor nodig is. Het heeft mijn persoonlijke voorkeur dat men ter nagedachtenis aan mij overigens geen ‘Ingedingen’ gaat plaatsen langs de gevolgde route. Kijk maar naar de omgeving en geniet ervan. Dat deed ik ook.

©ingefietst.nl

2 Comments Voeg uw reactie toe

  1. sterkarnold schreef:

    Inderdaad mooi geschreven. Hoop dat ik nog eens lees waarom de knuffels daar stonden.

    Liked by 1 persoon

  2. Mooi beschreven Inge, je hebt me helemaal meegenomen dat bos in. Maar wat een mysterie! Ik had gehoopt dat het antwoord nog in je verhaal zou staan maar nee… ik heb ook geen idee wat dit zou kunnen zijn. Dat maakt het eigenlijk alleen maar leuker…

    Liked by 1 persoon

Ik nodig je uit om te reageren:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s