Mijn been zit in mijn hoofd

Als fietser kun je bij een valpartij diverse verwondingen oplopen. Een flinke schaafwond, ook wel asfalteczeem genoemd, ziet er verschrikkelijk uit, maar is over het algemeen eigenlijk vooral lastig. Er bestaat ook letsel dat niet ernstig lijkt, maar het wel degelijk is. Een voorbeeld hiervan is Morel Lavallee. Totdat mij de dubieuze eer te beurt viel een prachtexemplaar op mijn dij te ontwikkelen, had ik er nog nooit van gehoord.

Bij mijn val in de Eifel was al snel duidelijk dat ik mijn bovenarm had gebroken. Afgezien van het feit dat men in het ziekenhuis aldaar een dag of vier heeft gediscussieerd of dit geopereerd moest worden of niet, is het genezingsproces vrij overzichtelijk: ik moet eerst een aantal weken bot aanmaken om de breuk te herstellen, waarna met fysiotherapie de boel weer in beweging moet komen. Het bot kan irritant langzaam aangroeien en de beweeglijkheid van mijn schouder kan uiteindelijk vies tegenvallen, maar een gebroken arm is niet erg origineel en de behandeling is vrij eenduidig.

De orthopeed in Nederland is het met zijn Duitse collega’s eens dat een operatie niet hoeft en dat mijn arm hangend in een sling moet genezen. In tegenstelling tot de artsen in Duitsland valt deze dokter wel iets bijzonders op aan de dikke bult op mijn been. De bult blijkt namelijk vanaf mijn heup tot mijn knie onderhuids verplaatsbaar en kan naar believen worden uitgespreid of samengedrukt. De arts wordt welhaast enthousiast: “Ik heb er zoveel over gelezen, maar dit is de eerste keer dat ik er echt een zie!” Als hij me geestdriftig wat verschrikkelijke plaatjes op internet laat zien ben ik aanmerkelijk minder enthousiast. Mijn dijbeen vertoont blijkbaar een schoolvoorbeeld van een “Morel Lavallee-laesie.”

6dc2bd4f68958d0c1e153fe76e4ff9_gallery

Een zeer harde klap, vaak worden auto- of motorongelukken als voorbeeld genoemd, kan bij vooral het dijbeen de huid losrukken van de onderliggende spierlaag. Hierbij worden diverse vaten doorgescheurd en alle lekkage stroomt in de ontstane holte. Vaak worden deze bijzondere vochtophopingen in de diagnose gemist, omdat ze in eerste instantie niet opvallen tussen overige hematomen na een ernstig ongeval. Soms ontstaan ze ook pas maanden na de klap. Het schijnt belangrijk te zijn dat ze zo vroeg mogelijk worden gezien, omdat dan een relatief eenvoudige behandeling die neerkomt op het vocht wegzuigen en drukverband aanleggen nog enigszins kans op succes heeft. Als het al langer zit of als zich al een cysteachtige holte heeft gevormd kan waarschijnlijk alleen een operatie de zaak nog redden.

Met een enorme spuit met daaraan een dito naald, waarvan ik echt niet wil zien hoe die mijn huid gaat doorboren, worden honderden milliliters roze vocht uit mijn been gezogen. Er wordt een drukverband aangebracht dat ik een week moet laten zitten. In die week mag ik mijn been zo min mogelijk gebruiken, om de huidlagen de kans te geven weer aan elkaar te plakken. Drukverband om een bovenbeen blijft erg slecht zitten zo blijkt al snel. De conische vorm zorg ervoor dat het verband binnen de kortste keren op mijn enkels zakt, ook al doe ik mijn uiterste best mijn tijd voornamelijk zittend en liggend door te brengen. Mijn partner wordt een expert in drukverband aanleggen, aangezien ik dat met mijn gebroken bovenarm niet zelf voor elkaar krijg. Na een week is de zwelling minder, maar nog lang niet weg. Weer een week drukverbandgeworstel. Hierna wordt opnieuw wat vocht uit mijn been gezogen. Aanzienlijk minder dan de eerste keer, maar toch nog steeds een halve grote spuit vol. Inmiddels heb ik het weerbarstige drukverband creatief vervangen door een corrigerende onderbroek met pijpjes en speur ik wanhopig het internet af naar succesverhalen.

Die verhalen zijn er nauwelijks. Er is sowieso weinig te vinden over Morel Lavallee. Wel ontdek ik dat het vaker voorkomt bij sporters, ook bij wielrenners. Ik lees een verhaal van een wielrenster, die in een wedstrijd op haar heup valt, de wedstrijd uitrijdt en pas weken later erachter komt dat ze een dergelijke zwelling heeft. Bij haar rest opereren als de enige mogelijkheid om er nog vanaf te komen. Ik zoek naar behandelmethoden, maar het lijkt of er wereldwijd alleen maar wat geëxperimenteerd is. Drukverband en ook corrigerend ondergoed, dat ik al heb bedacht, blijken weken of zelfs maanden te worden gebruikt, voordat het vocht in sommige gevallen eindelijk niet meer terugkomt. Veel vaker echter lees ik over operaties en de plaatjes daarbij zijn gruwelijk. De woorden “infection” en “necrosis” komen naar mijn smaak veel te vaak in de bijgaande teksten voor.

Met mijn elastische broekje aan is mijn bovenbeen nauwelijks dik, maar ik merk dat het nog lang niet klopt. Het hele gebied voelt als een zeer pijnlijke blauwe plek. Aanraking van mijn huid voelt dof, zoals een geluid waarnemen met water je oor. Het feit dat er geen duidelijke prognose is zorgt ervoor dat de toestand van mijn been steeds meer in mijn hoofd gaat zitten. Vragen, vragen. Hoe lang moet ik dit nog inbinden? Kan mijn been zoiets zelf repareren? Wanneer mag ik die huidlagen weer blootstellen aan wat beweging? Gaat dat inbinden bij mij wel werken of moet ik straks alsnog onder het mes? Komt het uiteindelijk ooit nog goed? Ik verlang naar het moment dat ik weer een fiets op mag. Om de moed erin te houden maak ik plannen voor komend voorjaar zoals naar Toscane met Wielerbus en de Maratona dles Dolomites. Geen idee of dat realistisch is. Misschien moet ik tegen die tijd alsnog worden geopereerd. Misschien is mijn Morel Lavallee inmiddels spontaan opgelost. Misschien moet ik voor altijd corrigerend ondergoed onder mijn fietsbroek.

© ingefietst.nl

18 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Anoniem schreef:

    Doet mij veel om hier over te lezen. Zo herkenbaar. Zelf heb ik een jaar geleden een ongeluk gehad met een paard en ook idd kreeg ik te horen, hematoom gaat vanzelf over, ik moest vooral lang wachten want het was een flinke bal, maar kwam goed. Uhm. Nou! Het was dus een jaar later na MRI toch een morel lavallee. Inmiddels heb ik een operatie achter de rug en een snee van 10 cm rijker. De operatie is nu 1,5 week geleden en er zit een enorme zwelling weer net als voor de operatie.
    Drain is voor de operatie ook geweest, maar steeds kwam de zwelling terug.
    Ik hoop zo dat de zwelling weg gaat! Maar de chirurg gaf al aan dat het hoogstwaarschijnlijk een 2de operatie gaat worden. Ik zit er dan ook totaal doorheen. Zeker nu een jaar al met pijn en moeilijk lopen.
    Enige wat beetje helpt. Is dat ik niet de enige ben

    Like

    1. ingefietst schreef:

      Heel veel sterkte met een eventuele tweede operatie en met het daarop volgend herstel. Hopelijk komt er een keer een einde in zicht! Inderdaad ben je zeker niet de enige. Ik vind het bijzonder hoe weinig informatie erover is, terwijl het blijkbaar vaker voorkomt en de impact steevast behoorlijk is…!

      Like

    2. Irene Janse schreef:

      Jeetje.. Wat erg voor je! Een 2e operatie is ook geen leuk vooruitzicht. Bij mij is het intussen ruim een jaar geleden en gelukkig gaat het goed. Wel ook een groot litteken. En een groot stuk huid die gevoelloos is. Ik rij intussen weer paard. Ben wel flink geschrokken toen. Heel veel sterkte en hoop dat je snel opgeknapt bent! Met vriendelijke groetjes, Irene

      Like

    3. N schreef:

      Pfff wat een rot vooruitzicht.. ik ben nu ook al bijna den half jaar bezig door een aanrijding.. al 3 x leeg gehaald & krijg nu een aangemeten druk kous die eruit ziet als een corrigerend ondergoed. En als dit Nit werkt dan gaan we over op operatie alleen zal dan het litteken 25cm lang zijn over mijn gehele bovenbeen.. ik zoek heel internet af op een goed slagings verhaald maar ben bang dat paardrijden ook niet meer gaat lukken.. ik hoop dat ik van jou dan ren succes verhaal ga lezen groetjes

      Like

  2. Nadieh schreef:

    Hoi! Dit is een beetje een gekke vraag, maar zou ik de naam en locatie van deze orthopeed mogen weten? Ik heb een morel lavallee lesion op mijn bovenbeen op moment, zelf vastgesteld, en na 2 weken eindelijk erkend door artsen (wat een gedoe… eerst net als anderen ook steeds gehoord dat “het gaat vanzelf over” (ik had ook een enorme hematoom en veel algemene zwelling van mijn been) en “we willen niks doen tenzij het geinfecteerd raakt”). Inmiddels opengemaakt, kwam bizar veel vloeistof uit, en nu over de afgelopen 5 dagen via een vacuum drain (huisarts blijkt heel handig) en compressie verband nog eens bijna 200ml. Het zou ontzettend fijn zijn als mijn huisarts wat kan overleggen met jouw orthopeed over verdere behandeling, of dat ik eventueel zelfs bij de orthopeed langs ga. Ik ben (semi) pro motorcoureur en wil natuurlijk dat er zo snel mogelijk iets meer duidelijkheid is… Het liefst mis ik geen wedstrijden, maar volledig herstel is belangrijker.

    Nadieh

    Like

  3. M schreef:

    Op 27 april ben ik van de trap gevallen..Mijn re voet en tenen waren erg dik en kon er niet op staan. en een vreselijke dikke bult aan de zijkant van mn rechterbovenbeen. Op de spoedeisende hulp werd de diagnose voet en tenen zwaar gekneusd en Morel Lavallée vast gesteld..Nu op dit moment is de bult nog steeds niet minder.. Voelt erg warm en hard aan..Er zijn weinig reacties op dit ziektebeeld.. Het is volgens mij te laat voor een drainage..werd wel getapet.. Word het nu een operatie?..Hoe lang ben je aan het herstellen.. Ik zit nu al 4 weken thuis… Ik heb geen idee hoe lang het duurt..
    Iemand een optie??

    Mvg, M

    Like

    1. M schreef:

      Op 19 juni ben ik geopereerd aan de Morel Lavallee..Bij de operatie is 2000cc oud bloed vocht ect weggehaald.. Ik heb nog een drain gehad
      gedurende 3 dagen met drukverband.. hierbij is er nog eens 500 cc weg gegaan.. Nu een week verder…heb weer een zwelling, wond lekt niet zegt de orthopeed.. hij kan er nix aan doen???..Geen drukverband pijn..Moet ik nu weer naar de huisarts?..

      M

      Like

  4. Irene Janse schreef:

    Wat interessant om te lezen! Ikzelf heb namelijk ook een morrel lavalee gehad. Na een val van een galloperend paard bleef ik met mijn voet in de stijgbeugel hangen. Deze wrijving heeft het letsel veroorzaakt. Pas na 3 weken werd een MRI gemaakt omdat de enorme zwelling en pijn in de onderrug niet minder werd. Het vocht was toen al ingekapseld en was een operatie noodzakelijk. Hierna heb ik nog maanden met drains en drukverband rond gelopen. Nu een jaar later ben ik weer bijna de oude. Een groot litteken en een dof gevoel in mijn rug is het enige wat nog blijft. Bedankt voor jouw verhaal! Fijn te lezen dat het vaker voorkomt want het schijnt toch (gelukkig) vrij zeldzaam te zijn… Mvg Irene

    Like

    1. ingefietst schreef:

      Dag Irene. Bedankt voor je reactie, want het is inderdaad fijn om ervaringen van anderen te lezen, aangezien het gelukkig vrij zeldzaam is. Goed om te vernemen dat het inmiddels goed met je gaat. Ik heb zelf ook nog steeds een dof gevoel op de bewuste plek op mijn bovenbeen, maar ben blij dat het vochtgedoe voorbij is…!

      Like

  5. Elma van Schaik schreef:

    Inderdaad interessant om dit te lezen. Er is zo weinig informatie over te vinden. Ik ben ook met de fiets gevallen en had een flinke bloeduitstorting op mijn heup (dachten ze), gaat vanzelf wel over. De bloeduitstorting verdween, maar de zwelling bleef. Ook bleef het behoorlijk pijnlijk bij inspanning van flink wandelen en traplopen. Ik kreeg eerst te horen dat het een slijmbeursontsteking was, maar uiteindelijk na een echo te horen van de Morel Lavellee. Heb het één keer leeg laten zuigen in het ziekenhuis, maar met twee dagen zat het vocht er weer in. Bij twee chirurgen geweest, beiden willen er eigenlijk niets aan doen, operatie zou te veel infectiegevaar geven. En mogelijk zou het probleem daarna weer terug komen. Inderdaad ook de reactie van, hopen dat het vanzelf weggaat en anders is het een blijvend iets. Hier word ik niet blij van. Ik wil het een paar maanden aankijken, anders ga ik toch echt op zoek naar iemand die wel kan helpen, met eventueel een operatie o.i.d.
    Ik zou graag van iemand horen die er wel een juiste behandeling voor heeft, wie weet….?!

    Liked by 1 persoon

    1. ingefietst schreef:

      Jeetje Elma, dat klinkt inderdaad allemaal niet zo mooi. Ik herken erg veel van wat je beschrijft. Ook bij mij kwam het vocht weer terug, maar wel wat minder en na de tweede keer wegzuigen bleef het zo goed als weg. Een klein bobbeltje, waar nog duidelijk vocht zat, hield daarna nog enkele weken dapper stand, maar de orthopeed had goede hoop dat mijn lichaam dat nog zelf zou opruimen. Ik durfde er zelf niet meer op te rekenen, maar hij had wel gelijk. Inmiddels is er een half jaar na mijn val niets meer van te zien, maar het is nog wel degelijk te voelen: de zijkant van mijn bovenbeen voelt nog steeds als een grote inwendige blauwe plek. Ik kan er inmiddels wel prima mee fietsen, wandelen zelfs voorzichtig hardlopen. Dat laatste doe ik echter nog steeds met een compressiebroek om meer steun te hebben en de klappen op te vangen. Mijn situatie is zeer wel te doen, maar nog lang niet zoals het was. Ik hoop dat mijn gevoel op die plek ook nog een beetje terugkomt, maar ook dat heeft de arts nog niet opgegeven. Zenuwen doen er lang over om weer aan te groeien.

      Ik hoop van harte dat jij iemand vindt, die je wil behandelen. Ik weet niet hoe lang het inmiddels geleden is en waar je allemaal al hebt aangeklopt, maar er moet toch een arts te vinden zijn, die je van die akelige vochtbal af kan helpen! Persoonlijk zou ik geen paar maanden meer wachten: des te langer het vocht daar zit, des te meer tijd heeft je lichaam om het vocht stevig in te kapselen…

      Ik heb achteraf gezien echt heel erg veel geluk gehad dat de orthopeed in Nederland ongeveer een week na mijn val de Morel Lavallee ontdekte en dat hij er dus relatief snel bij was met de behandeling met vocht wegzuigen en drukverband. Ik hoop voor jou dat je ook een behandeling vindt, desnoods inderdaad via een operatie. Heb je het al bij een sportarts op bijvoorbeeld Papendal geprobeerd, aangezien dit soort verwondingen toch vaker voorkomen bij sporten, waarbij hard gevallen wordt? Of anders misschien een academisch ziekenhuis in de hoop dat men de uitdaging wel aan wil gaan…?

      In elk geval heel veel succes en hopelijk uiteindelijk goed herstel.
      x

      Like

  6. Marianne Pereboom schreef:

    Boeiend om dit te lezen…, weet ik eindelijk wat die bult op mijn rechterdijbeen is (ontstaan bij ongeluk 12-6-2016). Eveneens leuk om achteraf te lezen dat ze er onmiddellijk iets mee HADDEN moeten doen……. Weet ik nu in ieder geval dat het niet vanzelf weg gaat.

    Like

  7. Roef Veerman schreef:

    Dat is een zware tegenvaller voor je Inge. Ik duim voor je dat het over gaat zonder operatie!

    Liked by 1 persoon

Ik nodig je uit om te reageren:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s