Parcourskennis

Voor een goede verdeling van de krachten tijdens een prestatie is het van het grootste belang kennis te nemen van het af te leggen parcours. Hennie Kuiper wist in de Amstel Gold Race van 1982 door zijn uitstekende parcourskennis weer aansluiting te vinden bij het peloton. Hij reed een stukje over een parallelweggetje voor enkele huizen langs in het plaatsje Geulhem. Toen wij daar afgelopen zomer verbleven met het clubweekend van TC de Liemers konden we zelf zien hoe de bewoners van dit straatje hem hebben geëerd met een bordje “Hennie Kuiper Allee” en hoe zij tevens het straatje dichtgezet hebben met bloembakken om te voorkomen dat wielertoeristen hetzelfde afkortinkje willen uitproberen.

Vanmorgen leek het me dus een goed plan om de fietsroute van de aankomende triatlon in Didam eens te gaan verkennen. Samen met twee vriendinnen ga ik begin juli deelnemen aan de kwarttriatlon in triovorm, waarbij ik het fietsonderdeel voor mijn rekening zal nemen. Op de website was te zien dat het een ronde van 20 kilometer betrof, die bij de kwarttriatlon dus twee keer zou moeten worden verreden. Ik had bedacht om bij mijn verkenning de eerste ronde rustig te rijden, vooral ook omdat ik moest kijken waar ik heen moest en daarna de tweede ronde even te knallen. Die tweede ronde heb ik bij nader inzien voor vandaag maar afgelast. Er was namelijk een behoorlijke voorjaarsstorm met onweersbuien onderweg en ik zou zelfs met een enkele ronde maar net voor de ellende thuis zijn.
Stuurpenmethode

Het rondje bestond uit nogal wat links-rechts-geslinger en ik wist meteen al dat ik dat nooit ging onthouden. Ik had echter geen idee hoe ik van dat bestand zo even snel een gpx-file voor in de Garmin kon maken, dus ging ik voor de ouderwetse stuurpenmethode. Nog steeds zie je, ondanks alle geavanceerde techniek, dat zelfs profrenners belangrijke klimmen en andere hoogtepunten uit de te rijden etappe met een papiertje op hun stuurpen plakken om onderweg te kunnen spieken. Ik vond dus dat ik heel professioneel bezig was toen ik het knullige kartonnetje op mijn stuur wilde bevestigen. Daar zat echter ook al mijn Garmin en ik wilde de route ook graag opnemen, dus uiteindelijk heb ik de handgeschreven aanwijzingen maar over mijn Garmin heen geplakt. Dit zorgde ervoor dat ik wat betreft snelheid en andere metingen totaal blind was vandaag, maar aangezien het doel puur verkenning was en geen toptijd neerzetten, zou het misschien ook wel een keer goed zijn, weer eens een beetje fietsen op gevoel.

Nadat ik in Didam het startpunt had gevonden ging mijn navigatie op het papiertje van start. Afgezien van het feit dat de naderende storm al flink wat wind vooruit had gestuurd, die natuurlijk tegen, maar vooral ook van opzij erg hinderlijk was, waren de aanwijzingen goed te volgen. Wel vervelend dat de ‘Greffelkampseweg’ op een kritiek punt geen straatnaambordjes bleek te hebben, waardoor ik de afslag miste en te ver de ‘Avesaetweg’ doorfietste. Nadat ik echter een mevrouw om de weg had gevraagd kon ik terugkeren naar de kruising en verder met mijn papiertje. Ik herinnerde mij op dat moment een routeverkenning voor een triatlon van Wehl begin jaren negentig. Ik had die route eerder met een vriendin gefietst, maar blijkbaar onvoldoende opgelet, waardoor ik bij mijn soloverkenning een afslag had gemist en ergens in de buurt van Angerlo hopeloos aan het dwalen was geslagen. Er was een man bezig op het land, die ik toen om de weg heb gevraagd. Het vriendelijke boertje wees druk gebarend een kant op vergezeld van een heleboel uitleg in het dialect, dat ik, hoewel ik hier mijn ‘roots’ heb, niet kon verstaan. Ondertiteling als bij ‘Boer zoekt vrouw’ of ‘Hart van Nederland’ was wenselijk geweest, maar ik ving uiteindelijk wel iets op dat klonk als ‘bi’j de strontdreugeri’j rechtsaf’. Bij Angerlo zat destijds een mestdrogerij en die wist ik te vinden, waardoor ik mijn route kon vervolgen. De route van Didam bleek ook langs deze mestdrogerij te gaan, die inmiddels niet meer in bedrijf is.

De lucht werd steeds donkerder en ik moest steeds harder werken tegen de aantrekkende wind. Raar om helemaal niet te weten hoe hard je gaat, maar tegelijk ook heel rustgevend. Gewoon een beetje doortrappen en zorgen dat ik voor de bui binnen ben, geen afleiding van pogingen tot ergens een QOM op Strava of een te halen gemiddelde. De bui, die ik voor probeerde te blijven, bleek erg mee te vallen en achteraf had ik best een tweede ronde kunnen doen, maar dat doe ik binnenkort dan maar. Dan kan ik eens zien of ik het rondje, behalve in de Garmin, ook een beetje in mijn eigen geheugen opgeslagen heb. Ik wil mijn onderdeel van de teamprestatie straks naar behoren uitvoeren. Er kan alsnog een heleboel misgaan die dag, maar het ligt dan in elk geval niet aan mijn gebrek aan parcourskennis.

2 Comments Voeg uw reactie toe

  1. Jonathan Martens schreef:

    Hoi Ingelogd,

    Om snel een route op papier in GPX te krijgen gebruik ik regelmatig ridewithgps.com.

    Makkelijk je route uittekenen op Google Maps en vervolgens exporteren naar GPX (gratis) of rechtstreeks naar Garmin (betaald account).

    Like

  2. Jessy schreef:

    Wat een ingewikkelde route! Maar een professioneel papiertje op het stuur werkt altijd. Leuke blog!

    Liked by 1 persoon

Ik nodig je uit om te reageren:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s