Tunneltrauma

De Vercors in Frankrijk is een prachtig gebied. Tot ik afgelopen jaar (2016) afspraken ging maken om er deze zomer een week rond te fietsen met een aantal leden van TC de Liemers had ik er eigenlijk nog nooit van gehoord. Het is een hoogvlakte onder Grenoble, aan de randen doorkliefd met diepe door rivieren uitgesleten kloven. Dit levert spectaculaire natuur op: enerzijds op de hoogvlakte bergpassen met bosgebieden afgewisseld door prachtige vergezichten en anderzijds in de kloven rotswanden met bergwegen die daarin zo nu en dan werkelijk kunstig zijn uitgehakt of er tegenaan lijken geplakt. Als we door zo’n kloof reden kreeg ik de indruk dat dit een vorm was van fietsen-in-de-bergen, die ik nog nooit eerder had beleefd: het was alsof ik daadwerkelijk op een prachtige manier IN de berg fietste.

image
Gorges de la Bourne is fietsen IN de bergen!

De rotsbogen over de weg vormen voor mij meestal geen enkele belemmering, aangezien er direct weer daglicht te zien is. Bij een serieuze tunnel echter ligt dat bij mij toch wat anders. Waar het precies vandaan komt weet ik niet, maar de wetenschap dat we ons onder tientallen meters steen bevinden en het daglicht aan het einde van de tunnel nog niet is te zien, geeft me een onaangenaam benauwd gevoel. Bij het binnenrijden van de tunnel op de D518 richting Les-Barraques-en-Vercors zag ik op het bord dat deze 1,7 kilometer lang was, net zo ver als van mijn huis tot het eerstvolgende dorp. Er was geen eind te zien, maar er was gelukkig wel verlichting. Op dat moment was Willem bij me en daar was ik ook erg blij mee. Nu hoefde ik niet alleen met mezelf onder die berg door te fietsen. Ik zette me in het achterwiel van Willem en deed mijn best om zo min mogelijk om me heen te kijken. De grommende geluiden van het gemotoriseerde verkeer, die door de betonwanden werden geconcentreerd tot een voor mij onaangename sterkte probeerde ik zo ergens buiten mezelf te houden evenals het feit dat ik me ergens onder de grond bevond. Doorademen en doortrappen. Eindelijk maakten we de bocht, waarna er licht te zien was. Opgelucht reed ik even later met mijn fiets weer in de zon. De verlichte tunnel op Col de Rousset vond ik een stuk minder eng. Deze tunnel is ook best lang, maar redelijk verlicht en het einde is meteen te zien, omdat er geen bocht in zit. Na de tunnel werd ik ook nog eens getrakteerd op een fantastisch uitzicht.

image
Uitzicht vanaf Col de Rousset.

Vanaf Col de la Machine zijn er twee mogelijke afdalingen richting Pont-en-Royans. Eerder die week waren we al over de prachtige Combe Laval omhoog gereden. De laatste kilometers van de beklimming  vanuit Saint-Jean-en-Royans werden we verrast door allerlei boogjes en kleine tunneltjes, terwijl er aan onze linkerkant een gigantische diepte gaapte vergezeld van een prachtig uitzicht. We besloten nu de D2 te nemen. De rustige, brede weg met slecht gerepareerd asfalt leek kilometerslang op en neer glooiend te twijfelen wat te zullen doen, totdat deze uiteindelijk een prachtige afdaling voor ons uitrolde met leuk bochtenwerk. Het slechte asfalt had ik in mijn gedachten juist ver genoeg naar de achtergrond kunnen dringen om weer optimaal te kunnen genieten, toen ik opeens een tunnel inreed. Het was acuut aardedonker, aangezien het meteen een bocht om ging. Geen verlichting en geen eind in zicht. Waar waren mijn fietsmaatjes? Paniek.

image
Combe Laval

Ik probeerde te blijven praten in de hoop dat er zo geen afdalende fietscollega op me zou klappen, terwijl ik hard in de remmen kneep. Nog afgezien van het feit dat ik me in een onaangenaam kleine ruimte bevond was ik ook bang om met daalsnelheid tegen een van de rotswanden te knallen, waarvan ik geen idee had, waar deze zich precies bevonden. De reflectoren op de rotsen, die ik bij het binnenrijden van het tunneltje nog kon ontwaren, waren direct onzichtbaar geworden, toen er na de bocht geen daglicht meer op kon schijnen. Eindelijk stond ik stil in het pikkedonker. Overal om me heen hoorde ik piepende remblokjes en stemmen, maar het was lastig te bepalen waar die geluiden vandaan kwamen. Ineens was er een stem heel dichtbij. Arie..? “Inge, volg mijn rode lampje.” Er knipperde een klein rood ledje, dat niet in staat was om de omgeving serieus te verlichten, maar voldoende houvast bood om het einde van de tunnel te gaan zoeken. Nog een bocht. Daglicht! Arie bleek uiteindelijk de enige die iets van een lichtje aan zijn fiets had gemonteerd. Ik vond het stom van mezelf om daar niet aan te denken. Als slap excuus zou ik kunnen aanvoeren dat ik door mijn tunneltrauma het feit dat je als fietser in de bergen nog steeds zulke totaal onverlichte tunnels kunt tegenkomen flink had verdrongen, maar het zal me niet nog eens overkomen. Behalve de overweldigende natuur van de Vercors heeft deze ervaring in die donkere tunnel een behoorlijke indruk op me gemaakt.

© ingefietst.nl

 

 

4 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Denise schreef:

    Prachtig! En dat licht vergeet ik ook nog wel eens, maar zo leer je nog wel eens natuurlijk. Leuk om op je blog terecht te komen!:)

    Liked by 1 persoon

  2. In het aardedonker zonder oriëntatie in een tunnel staan terwijl om je heen wielrenners je passeren, vreselijke ervaring. Ik kan me helemaal voorstellen dat je bang was. Gelukkig was daar ‘redder’ Arie. Altijd een lampje bij hebben, het klinkt zo redelijk en je denkt vaak: dat loopt wel los. Maar als je er dan echt een nodig hebt en je bent onverlicht, kun je je flink stom voelen. Gelukkig (en zo gaat het vaak) is het allemaal goed gekomen. Weer een les geleerd! Leuk dat je ook hebt gefietst op Combe Laval en Gorges de la Bourne! Ik was er een paar jaar geleden ook en heb er een dromerig filmpje van gemaakt: http://www.zijwielrent.nl/mooiste-wielrenroute/

    Liked by 1 persoon

    1. ingefietst schreef:

      Prachtig filmpje is dat, laat goed zien hoe mooi het daar is. Zo heb ik het ook ongeveer beleefd 🙂

      Ik zag op jouw site dat jij en Bart ooit per ongeluk over een soort snelweg door een tunnel zijn gefietst. Ook een verschrikkelijke belevenis… :O

      Like

Ik nodig je uit om te reageren:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s