Leegloper

Even nadat ik besloten heb om de dijk te blijven volgen en niet de defensieweg te nemen voel ik het. Eerst lijkt het alsof het asfalt bobbelig is, maar al snel wordt me duidelijk dat mijn voorband bezig is leeg te lopen. Alweer. Op de heenweg had ik ook al een lekke voorband gehad. In een bushokje in Bemmel had ik het scherpe steentje uit het loopvlak van de Continental Grand Prix 4000 SII gepeuterd en mijn reservebinnenbandje erin gelegd. Bij het terugproppen van het lekke bandje in mijn zadeltasje realiseerde ik me dat ik geen spullen meer bij me had voor een eventuele tweede keer lek rijden. Bij een groepsrit is één reservebandje meenemen meestal ruim voldoende, maar bij deze solorit had ik eigenlijk ook plakspullen in het tasje moeten stoppen. Hoeveel pech zou ik kunnen hebben tijdens één rit? Zoveel dus. Of had ik de band in dat bushokje niet goed nagevoeld en was er nog scherp spul in blijven zitten, dat zich nu in het kersverse binnenbandje had geboord?

img_7258

De inmiddels helemaal leeggelopen voorband dwingt me tot stoppen en ik inspecteer het loopvlak. Het lijkt erop dat het me gelukt is om voor de tweede keer in één rit een steentje op te pikken. Het gaatje is echter erg klein en na het verwijderen van de scherpe boosdoener pomp ik de band bij gebrek aan betere opties met het Lezyne handpompje zo hard mogelijk op. Misschien loopt de band zo langzaam leeg, dat ik dit tot aan het pontje een paar keer kan herhalen. Ik neem contact op met het thuisfront over wat me is overkomen en met het verzoek of iemand me aan de overkant van het kanaal kan komen ophalen. Dat laatste is gelukkig geen probleem en ik stap weer op. Het is nog een kilometer of acht tot de oversteek.

In eerste instantie krijg ik de indruk dat mijn plan kans van slagen heeft. Ik kan weer fietsen, terwijl heel langzaam mijn band leegloopt. Stoppen. Bijpompen. Fietsen. Stoppen. Bijpompen. Fietsen. Na een keer of twee, drie herhalen van dit patroon worden de gedeeltes, die ik fietsend kan afleggen echter al snel korter. Ik probeer om tijdens de fietsstukjes sneller te gaan rijden, maar dat is tegen beter weten in: na steeds kortere tijd is mijn voorband weer plat. Een gezinnetje op de fiets, dat ik inmiddels al enkele keren ben gepasseerd, waarna ik weer driftig pompend in de berm sta, kijkt me vol medelijden aan. Dit ga ik niet volhouden tot het pontje.

Wanneer ik me realiseer dat ik het hele stuk waarschijnlijk moet gaan lopen, valt het me op dat de dijk naar Doornenburg eigenlijk behoorlijk lang is. Is er ergens een fietsenmaker in één van die dorpjes, waar ik wat plakspullen of eventueel zelfs een bandje kan kopen? Van deze dijk af zien te geraken is eigenlijk al een best eindje wandelen. Zeker op fietsschoenen. Ik steek over, zodat ik zelf links van de weg in de berm kan lopen, terwijl ik mijn fiets voortduw op het asfalt. Er passeren auto’s, fietsers en wielrenners. Niemand vraagt me iets en ik durf zelf ook niet meteen mensen aan te spreken. Ik voel me alleen op deze drukke dijk. Zal ik een andere fietser of wielrenner vragen om plakspullen? Zal ik een auto aanhouden voor een lift naar de pont?

Ik steek mijn duim op naar een automobilist. Geen reactie. Ik probeer het nog een keer en warempel stopt een terreinwagen met een Duits kenteken naast me. Ik leg de vriendelijke man in mijn beste Duits uit dat ik graag naar het pontje gebracht zou willen worden. Kein Problem. Terwijl ik mijn voorwiel uitklik, maakt de man ruimte achterin door het reservewiel te verplaatsen en al snel is mijn fiets ingeladen. Grappen over Duitsers en fietsen en ongemakkelijke gevoelens over als vrouw alleen bij een vreemde man in de auto stappen krijgen maar heel even de kans om zich in mijn bewustzijn te manifesteren. Ik vertrouw hem en ik ben blij met mijn helper. De man blijkt op een naburige camping te verblijven en vindt het absoluut niet vervelend om voor mij even een klein stukje om te rijden. We hebben een leuk gesprek en even later sta ik mijn fiets aan de waterkant weer in elkaar te zetten. Ik voel hoe ik word gadegeslagen door verbaasde wachtenden in de rij voor de pont, die zich bijna hoorbaar afvragen waarom die Duitse toerist een wielrenster komt afleveren, maar ik ben hem ontzettend dankbaar.

Een setje ouderwetse plakspullen zit inmiddels in mijn zadeltasje.

© ingefietst.nl

 

 

 

Ik nodig je uit om te reageren:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s