Fietsorgasme

Het gaat dadelijk gewoon gebeuren. We spreken het niet af, maar we doen het altijd. Bij de weg van Hoenderloo naar Beekbergen lijkt dat in het asfalt gebakken. Het gemoedelijk doordraaien gaat veranderen in een serieus kop over kop. Ik weet dat ik ga meedoen, ook vandaag, terwijl ik eigenlijk de hele rit de aanwezigheid van de Hel van Groesbeek, de Ronde van Vlaanderen en een klimtraining in Zuid-Limburg ongenadig in mijn benen voel, vooral bij elk stukje kopwerk of als de weg ook maar enigszins omhoog loopt.

IMG_6532

Waarschijnlijk zit dit fenomeen ook verankerd in het hoogteprofiel van de weg. Er zijn vijf serieuze snokken vals plat omhoog, die steeds worden afgewisseld met een daling. Die stukken naar beneden nodigen uit om het volgende stuk vals plat met een hogere snelheid te nemen dan het stuk daarvoor. Zo wordt stap voor stap toegewerkt naar een climax. Dit fietsorgasme wordt bereikt als na de vijfde pijnlijke snok een kaarsrechte afdaling volgt, die bij wijze van ultieme beloning op topsnelheid kan worden uitgevoerd.

De beloning is nog ver weg als tijdens het eerste klimgedeelte de snelheid wordt opgevoerd. Ik zoek een wiel en de gesprekken vallen stil. Ik draai een rondje mee en voel dat mijn bovenbenen branden. Nu al. Nog voor het eerste dalende deel breekt de groep. Ik dicht een gaatje tot ik in derde positie zit en voel weer mijn protesterende bovenbenen. Mathieu en Kevin draaien door. Met moeite bijt ik me vast in het wiel van Kevin. Daarna in dat van Mathieu. Dan weer in dat van Kevin. Ik probeer erachter te komen of ik nog renners in mijn wiel heb en of die van plan zijn om mee te draaien, want ik kom even niet veel verder dan dit. Het antwoord op de eerste vraag is bevestigend, maar als ik wat ruimte geef is er niet veel animo voor mijn plek, laat staan voor meedraaien. Ik zet weer aan tot in het wiel van Mathieu.

Mijn wereld verkleint zich tot de achterwielen van de beide mannen. Er is op dat moment niks belangrijker dan de aansluiting houden met het wiel dat ik op dat moment voor me heb. Alle problemen zoals de toestand in de wereld, rommel in de berm of de vraag of ik het koffiezetapparaat wel heb uitgeschakeld verdwijnen heel ver naar de achtergrond. In mijn hoofd is er geen ruimte om daaraan te denken. Ik denk aan helemaal niks, behalve de missie om het achterwiel te houden. Van Kevin. Van Mathieu. Van Kevin. Van Mathieu.

Bij elk stuk vals plat voel ik mijn benen. Bij het eerste klimgedeelte is het een brandende pijn. Bij het tweede deel verandert dat in een zeurende pijn. Daarna is er iets gebeurd in de communicatie tussen mijn hoofd en mijn benen, dat gezorgd heeft voor een nieuwe interpretatie. Ik heb een sensatie die het verbijten van de pijn combineert met ervan genieten. Ik koester het brandende gevoel als de weg omhoog loopt tegelijk met de opluchting als het weer even omlaag gaat en combineer dat met de euforie van het feit dat mijn missie om het wiel te houden lijkt te slagen. Ik zit te genieten van hard fietsen.

Ik volbreng mijn missie en neem de beloning van de laatste afdaling gretig in ontvangst. Bijzonder hoe ik tijdens zo’n pijnbeleving zit te wachten op het moment dat het zal ophouden en hoe het, als het dan uiteindelijk ophoudt, onmiddellijk voelt als een gemis. Ik verlang terug naar de situatie, waarbij ik even volledig in mijn hele lijf zit, waarbij ik pijn en genot tegelijkertijd ervaar. Het ultieme gevoel dat ik leef.

© ingefietst.nl

 

 

 

 

Ik nodig je uit om te reageren:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s