Helden waren we… en knettergek

Tecklenburg Rundfahrt 2015
Tecklenburg Rundfahrt 2015

Ter voorbereiding op de Jean Nelissen Classic had ik nog wat klimwerk te oefenen en daarvoor had ik mezelf de Tecklenburg Rundfahrt beloofd. Ik had gehoord dat het een mooie tocht was net over de grens in Duitsland, georganiseerd door de Nederlandse fietstoerclub CC’75 uit Nijverdal met de nodige hoogtemeters. In totaal waren we uiteindelijk met zeven leden van TC de Liemers, die de zaterdag na Hemelvaart in alle vroegte samen afreisden naar Ibbenbüren. Het regende een beetje tijdens de autorit, maar de weersverwachting beloofde ons dat het een enkel klein buitje in de ochtend zou zijn en dat het verder een aardige dag zou worden.

We vonden een mooi parkeerplekje vlakbij de start en na moedig inschrijven voor de langste afstand van 160 kilometer gingen we gewapend met een extra bidon gesponsord door SportvoedingWebshop onder redelijk droge omstandigheden op weg. Al gauw begon het te miezeren. Je zou kunnen zeggen dat we onderweg inderdaad één bui hebben gehad, die afwisselend bestond uit miezerregen, gedruppel, gespetter en regen. Deze bui hield de hele dag dapper vol. Ik was vertrokken met overschoenen aan en heb onderweg afwisselend mijn windstopper en mijn regenjasje aangehad, maar uiteindelijk had ik behalve mijn ondershirt en BH niks droogs meer aan mijn lijf. Zelfs mijn schoenen en sokken waren doorweekt. Deze omstandigheden maakten de toch al pittige rit extra zwaar.

Volgens de beschrijving zaten er namelijk vierentwintig beklimmingen in het parcours, die onderweg keurig waren voorzien van een bord met daarop lengte van de klim en het gemiddelde en maximale hellingspercentage. Het duurde even voor ik in de gaten had dat dit alles netjes aftelde vanaf nummer vierentwintig en ook had ik vaak zo snel niet gezien hoe steil of hoe lang de klim was. Er zaten meerdere hellingen bij die de 20% en zelfs de 25% overschreden. De Sundemstraβe bleek een maximum van 21% te hebben en gelukkig kon ik nog net op tijd naar het kleinste verzet, maar een man een eindje voor ons trapte halverwege de helling door zijn versnellingen heen en viel van zijn fiets. De meute volgende fietsers kon nog net langs hem heen, maar het was moeilijk om de beide ontsnapte bidons te ontwijken, die ons met een behoorlijke snelheid tegemoet kwamen rollen. Ik kon er precies tussendoor, maar sommigen hadden minder geluk en moesten afstappen. Allemaal zonder erg, dat wel.

De verzorging onderweg was prima in orde. Er werden bananen, krentenbollen en allerlei koeken en voldoende te drinken vanuit de organisatie aangeboden. De grote beker koffie bij Restaurant Zum Forellental voor een euro was ook niet verkeerd en heerlijk warm. Dat was ook het punt waarop we voor het eerst serieus begonnen te twijfelen. Gaan we dit wel doen de hele dag? Die regen leek van geen ophouden te weten en doordat we steeds natter werden, kregen we het ook wat koud. Hadden we niet beter de afslag van de 130 kilometer kunnen nemen? We zaten nu inmiddels zo ongeveer op het verste punt, dus we zouden hoe dan ook terug naar Ibbenbüren moeten fietsen. We gingen dus maar weer verder en ondanks de regen was het een prachtige tocht. Het was een schitterende omgeving en ik vermaakte me uitstekend op de diverse klimmetjes, die ook steeds even zorgden voor de nodige opwarming.

Het was inmiddels beestachtig op de weg. De rustige landweggetjes waren zo nu en dan voorzien van de nodige ‘Straβenschäden’, los zand en steentjes, die in combinatie met de hoeveelheid nattigheid zorgden voor gevaarlijke afdalingen. Ik merkte dat de remslag gedurende de dag steeds groter werd, door het bijna zienderogen afslijten van de remblokken. Er was een afdaling op een hoofdweg, waar zoveel water op straat was, dat ik zowel met als zonder bril eigenlijk niks zag. Mijn voorganger was veranderd in een soort schim, die ik op een bepaalde afstand probeerde te houden. Gelukkig waren de routes prima uitgepijld en ook onder deze omstandigheden goed te volgen. Wel waren er nogal wat lekke banden onder de deelnemers. Wij hadden er als groepje uiteindelijk maar één: mijn voorband. Ik had al een paar bochten gemerkt dat mijn fiets wat vreemd stuurde en bij de pauzeplek in Mettingen bleek dat de band geleidelijk aan het leeglopen was.

Tijdens het vervangen van mijn band begon het tweede moment, waarop we als groep met elkaar het gesprek aangingen. Wat doen we? De auto was van daar af in een kilometer of tien bereikt, de tocht was met een lus nog zo’n vijftig kilometer in de regen fietsen. Hoe mooi de tocht ook was, de lol was er nogal af nu het zo nat en koud was en eigenlijk was het inmiddels ook wel gekkenwerk met die riskante omstandigheden. Toch wilde ik graag afmaken, waar ik aan was begonnen en ik had de kilometers en de hoogtemeters nog hard nodig voor mijn voorbereiding. Het zou veel beter voelen als we straks de klus geklaard hadden in plaats van wanneer we nu zouden afhaken. Uiteindelijk wilde niemand voor de ander onder doen door nu te stoppen en zo gingen we dapper door.

Er volgden nog een zestal hellingen waar een bord bij stond, waaronder de Lärchenweg met een bizarre 25% waar gelukkig niemand voor me omviel. Het laatste stuk ging gevoelsmatig nog best vlot en eenmaal bij de finish voelde het euforisch: we hadden het gered deze prachtige, maar door de omstandigheden monsterlijke rit van 160 kilometer met ruim 2000 hoogtemeters. Helden waren we… en knettergek.

© ingefietst.nl

(Dit artikel is enigszins aangepast met toestemming van de auteur ook gepubliceerd in het clubblad “Wiel aan Wiel” van TC de Liemers)

3 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Pingback: Tikje | ingefietst

Ik nodig je uit om te reageren:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s