Van slag

Binnen een week na mijn keuring bij Papendal krijg ik het complete rapport van mijn onderzoek toegezonden. Als ik Strava open om mijn hartslagzones aan te passen dringt het pas tot me door. Die nieuwe zones wijken wel heel erg af van mijn vorige set. Ik zie dat de maximale hartslag niet veel is veranderd, dus daar kan het niet aan liggen. Mijn omslagpunt echter is in vijf jaar tijd meer dan tien slagen gezakt. Vreemd. Zo laag kan mijn omslagpunt toch niet zijn!? Ik maak me wat ongerust, ondanks alle positieve opmerkingen die in het rapport staan. Zou vijf jaar fanatiek sporten toch stiekem ernstige sporen hebben nagelaten op mijn ouder wordend hart?

2007 2011 2017 (I)
D1 <151 <147 <145
D2 152-168 148-164 145-155
D3 169-178 165-173 156-161
W 179-182 173-181 162-183

Als ik de zones van de afgelopen jaren op een rij zet, zie ik dat het voor mijn D1-trainingen niet veel verschil maakt, maar dat ik volgens mijn nieuwe zones bij een gemiddeld viaduct al piepend in D3 zit en bij een stuk kopwerk bij een klein beetje wind blijkbaar al aan weerstandstraining doe. Dit kan gewoon niet goed zijn. Dit komt absoluut niet overeen met mijn ervaring. Gelukkig krijg ik telefoon van Papendal. Ze hadden die week meer bijzondere metingen gehad en zij hadden het vermoeden dat het een fout in de apparatuur betrof. Zij zouden graag zien dat ik de test overdeed. Ik ben enorm opgelucht dat de kans bestaat dat mijn hart het nog gewoon prima doet en dat mijn omslagpunt verkeerd is bepaald en ik maak een nieuwe afspraak.

image8
VE/VO2 = de hoeveelheid lucht die nodig is om 1 liter O2 op te nemen; VE/VCO2 = de hoeveelheid lucht die nodig is om 1 liter CO2 uit te ademen. Bron: http://www.sportartssteunebrink.nl

Op de een of andere manier komt het beter uit als ik voor de test naar de Sint Maartenskliniek in Nijmegen ga, zodat dezelfde sportarts de inspanningstest bij mij kan overdoen. Dat is voor mij geen probleem en zo sta ik enkele weken later weer zenuwachtig te zijn bij diezelfde arts, maar in een andere kliniek. Ik word weer gewogen en gemeten en ik blijk inmiddels een kilo lichter en de twee centimeter, die in Papendal op mysterieuze wijze aan mijn lengte ontbraken, blijken nu weer gewoon aanwezig. Twee keer goed nieuws voor mijn BMI. De arts legt me uit dat men het vermoeden heeft dat het apparaat dat de gaswisseling en dan specifiek de zuurstof moest meten het in Papendal had begeven in de week van mijn metingen. Ze hadden meer mensen, die met diezelfde apparatuur waren gemeten, de test over laten doen. In een dergelijke inspanningstest wordt gemeten hoeveel CO2 en O2 er wordt uitgewisseld en als dat in een bepaalde verhouding gebeurt, is het omslagpunt bereikt. In de figuur uit een voorbeeld van Berry van Holland is dat bij de zwarte pijl.

Ik laat me weer beplakken met sensoren en neem plaats op een soortgelijke fiets als in Papendal, met het verschil dat deze fiets een schermpje heeft waarop ik kan meekijken hoe hoog mijn trapfrequentie en het wattage zijn. Ik neem me heel hard voor om niet zoals bij de vorige test te gaan hyperventileren. Ik probeer zo zen mogelijk heel rustig in en uit te ademen door het masker dat me wederom een benauwd gevoel geeft. Het ademhalen gaat beter dan de vorige keer en de wattages lopen op. Als de aanmoedigingen komen weet ik dat mijn omslagpunt in beeld komt en ik probeer een nieuw ritme te vinden. De 275 trap ik uit deze keer en we gaan naar de 300. “Als je deze de helft van de tijd volmaakt telt hij mee!” Ik doe even extra mijn best, maar meer dan maximaal kan ik niet gaan. De 300 hou ik lang genoeg vol om mee te laten tellen en levert me een keurige 4,8 watt/kg op. Mijn VO2max blijkt ineens ook 50 in plaats van 40 mL/kg/min te zijn. Dit is voor de arts een bevestiging van het vermoeden dat de meter voor de zuurstof de vorige keer had gehaperd.

2007 2011 2017 (II)
D1 <151 <147 <155
D2 152-168 148-164 155-164
D3 169-178 165-173 165-170
W 179-182 173-181 170-183

De grafieken worden bestudeerd en tot mijn opluchting komt er een omslagpunt van 170 slagen per minuut tevoorschijn. Dit gaat hartslagzones opleveren, waarmee ik mijn trainingen voor Bardonecchia kan voortzetten. Om de een of andere reden is nu mijn D1 wat ruimer geadviseerd, maar de hogere zones komen overeen met wat ik voel op de fiets. Het is best efficiënt om met een hartslagmeter te trainen, maar behoorlijk zinloos als je dat doet met verkeerde zones. Opgelucht dat er niks met mijn hart aan de hand is en tevreden met de behaalde testresultaten besluit ik de auto nog even in de parkeergarage van de Sint Maartenskliniek te laten staan en mijn fiets te pakken. Het is een ideale gelegenheid om een klimtraining te houden in de prachtige omgeving van de Sint Maartenskliniek. Het is fantastisch lenteachtig fietsweer en de beklimmingen van de Ouweholleweg, de Jan Dommer van Poldersveldtweg, de Zevenheuvelenweg, de Holdeurne en vooral de Beekmansdalseweg zijn die middag een reis door mijn Nijmeegse verleden. Maar dat is weer een heel ander verhaal.

© ingefietst.nl

One Comment Voeg uw reactie toe

  1. Pingback: APK – ingefietst

Ik nodig je uit om te reageren:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s